Kemal İlerici Armonisi İle Yazılmış Piyano Eserlerinin Armonik Analizi

Abstract

Bu çalışma Türk müziğinin mikrotonal yapısını çokseslilik ile birleştirmeyi hedefleyen Kemal İlerici'nin armoni sistemi ile yazılmış piyano eserlerinin armonik özelliklerini analiz etmiştir. Çalışmada İlerici'nin sistemini benimsemiş bestecilerin seçilmiş piyano eserleri çalışılmıştır. Bu eserler melodik yapı, makamsal bütünlük, armonik işlev ve akor dizilimleri gibi başlıklarda incelenmiştir. Çalışma İlerici'nin kuramsal çerçevesinin özellikle piyano gibi tampere sistemli bir enstrümanda bestecilik alanını hangi ölçüde yansıttığını değerlendirmiştir. Analiz edilen piyano eserlerinde İlerici'nin armoni sisteminin besteciler tarafından özümsendiği, fakat eserlere farklı biçim ve üsluplarla yaklaşıldığı gözlemlenmiştir. Sistem geleneksel yapıyı çokseslilik zeminine taşıyan bir model sunduğu sonucuna ulaşılmıştır. Elde edilen bulgular, İlerici'nin armoni sisteminin yalnızca kuramsal değil; aynı zamanda uygulama düzeyinde de işlevsel bir model olduğunu ortaya koymakta ve müzik eğitimcileri ile çağdaş besteciler için bir referans çerçevesi sunduğunu göstermektedir. Bu çerçevede bu sonuçlarla hem Türk müziği armonisi hem de eğitim müziği literatürüne katkı sağlanması hedeflenmektedir.This study analyzed the harmonic characteristics of piano pieces written with Kemal İlerici's harmony system, which aims to combine the microtonal structure of Turkish music with quarter music harmony. In the study, selected piano pieces of seven composers who adopted İlerici's system were studied. These works were analyzed under headings such as melodic structure, maqam integrity, harmonic function and chord sequences. The study evaluated the extent to which İlerici's theoretical framework reflects the field of composition, especially on an instrument such as the piano, which has a tampere system. In the piano works analyzed, it was observed that İlerici's harmony system was assimilated by the composers and the works were approached with different forms and styles. The system offers a model that carries the traditional structure to the polyphonic ground. The findings reveal that İlerici's harmony system is not only a theoretical but also a functional model at the practical level and provides a frame of reference for music educators and contemporary composers. The findings are intended to contribute to both Turkish music harmony and educational music literature.