Türközü, TülünYılmaz, Onur2025-05-102025-05-102021https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/TezGoster?key=RjZwH00oMG4iNa5Sgvlgg5GDcT_OiWc3ItZIPWhP7Ua_hZXLiQWGIO-Zg-MwtnGahttps://hdl.handle.net/20.500.14720/21818Giriş ve Amaç: Gelişimsel Kalça Displazisi çocukluk çağının en sık görülen hastalıkların biridir. Prenatal, perinatal ve postnatal predispozan faktörler sonucunda gelişen dinamik bir patolojidir. Tanı ve tedavinin gecikmesi kaçınılmaz olarak sakatlıkla sonuçlanmakta ve ciddi sosyoekonomik kayıplara neden olmaktadır. Tedavide altın standart, olabildiğince erken femur başı konsantrik redüksiyonunu sağlamaktır. Bu nedenle erken tanı tedavinin ilk basamağını oluşturmaktadır. Femur başının avasküler nekrozu (AVN), rezidüel displazi ve redislokasyon GKD tedavisi sonrası görülen en önemli komplikasyonlardır. Bu çalışmada sınırlı medial yaklaşım tekniğiyle opere edilen hastaların klinik ve radyolojik sonuçlarını değerlendirerek, tekniğin komplikasyon oranlarını ve başarı düzeyini literatürle paylaşmayı amaçladık. Materyal ve Metod: Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği'nde 2015- 2020 yılları arasında sınırlı medial yaklaşım tekniğiyle opere edilen 83 hasta retrospektif olarak tarandı. Poliklinik kontrollerine gelmeyen ve takipleri yapılamamış olan 42 hasta çalışma dışı bırakıldı. Çalışmaya 4 erkek ve 37 kadın hastanın toplam 50 kalçası ile devam edildi. Hasta dosyaları ve hastane otomasyon sistemi taranarak hastaların anamnez ve fizik muayene verileri ile radyolojik görüntülerine ulaşıldı. Cinsiyet, taraf, operasyon yaşı, takip süresi ve mevcut risk faktörleri belirlendi. Eklem hareketlerinde kısıtlılık, ağrı ve topallama varlığı açısından fizik muayene verileri tarandı. Hastaların preoperatif ve son kontrol pelvis grafilerinde asetabular indeks açısı ölçüldü. Asetabular indeks düzelme derecesi ve yüzdesi hesaplandı. Rezidüel displazi, avasküler nekroz ve redislokasyon başta olmak üzere komplikasyon varlığı açısından pelvis grafileri değerlendirildi. Hastalar bulgu ve ölçümler ışığında, radyolojik olarak Severin, AVN açısından Kalamchi MacEwen ve klinik olarak Modifiye McKay sınıflamalarına göre evrelendi. Bulgular: Çalışmamıza sınırlı medial yaklaşım cerrahisi uygulanmış 37 kadın hastanın 46 kalçası ve 4 erkek hastanın 4 kalçası olmak üzere toplam 41 hastanın 50 kalçası dahil edildi. Hepsi kadın olmak üzere 9 hastada işlem eş zamanlı olarak bilateral uygulanmıştı. Hastaların operasyon yaşları 4 – 12 ay aralığında olup ortalama operasyon yaşı 7,48 aydı. En kısa takip süresi 9 ay, en uzun takip süresi ise 70 ay olarak belirlendi ve ortalama takip süresi 23,5 ay olarak hesaplandı. 50 kalçanın %94'ü için en az 1 risk faktörü varlığı tespit edildi. En sık görülen risk faktörleri sırasıyla makat geliş, kundaklama, ilk çocuk olma ve pozitif aile öyküsü varlığı idi. Preoperatif asetabular indeks açısı değerlerinin 32 – 52 derece arasında değiştiği ve ortalama değerin 40,32 derece olduğu belirlendi. Hastaların son kontrol ölçümlerinde ise asetabular indeks açısı değerleri 18 – 34 derece aralığında değişmekteydi ve ortalama değer 24,68 dereceydi. Asetabular indekste izlenen açısal düzelmenin ortalama 15,64 derece, yüzdesel düzelmeninse ortalama %38,28 olduğu hesaplandı. Preoperatif ve son kontrol asetabular indeks değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık olduğu tespit edildi (p<0,01). 44 kalçada komplikasyon izlenmemiş olup (%88), 5 kalçada AVN (%10), 3 kalçada ise rezidüel displazi (%6) saptandı. Hiçbir hastada redislokasyon izlenmedi. Hiçbir hastada ağrı, topallama ve eklem hareket kısıtlılığı görülmedi ve tüm kalçalar Modifiye McKay Sınıflamasına göre Grup 1 (Çok İyi) olarak değerlendirildi (%100). Kalamchi MacEwen Sınıflamasına göre 3 kalçada Grup 1 (%6), 2 kalçada ise Grup 2 (%4) AVN tespit edildi. Severin Radyolojik ölçütlerine göre ise 44 kalça (%88) Grup 1 (Çok İyi), 3 kalça (%6) Grup 2 (İyi) ve 3 kalça (%6) Orta olarak evrelendi. Sonuç: Sonuç olarak sınırlı medial yaklaşım tekniği gerek komplikasyon oranlarının düşüklüğü, gerekse klinik ve radyolojik sonuçlarının başarısı nedeniyle 4 – 12 ay yaş arası GKD hastalarının tedavisinde güvenle kullanılabilecek etkin bir tedavi yöntemidir. Tekniğin başarısında, tüm diğer tedavi yöntemlerinde olduğu gibi erken tanı ve uygun endikasyon esastır. Bunun yanında, uzun dönem takiplerinde komplikasyon oranlarında ve sekonder cerrahi girişim ihtiyacında artış görülebileceği için, uygun hasta takibi de tedavi başarısının önemli bir parçasıdır.Aim And Objective: Developmental Dysplasia of the Hip is one of the most common diseases of childhood. It is a dynamic pathology that develops as a result of prenatal, perinatal and postnatal predisposing factors. Delay in diagnosis and treatment inevitably results in disability and causes serious socioeconomic losses. The gold standard in treatment is to achieve concentric reduction of the femoral head as early as possible. Therefore, early diagnosis is the first step of treatment. Avascular necrosis (AVN) of the femoral head, residual dysplasia and redislocation are the most important complications after DDH treatment. In this study, we aimed to evaluate the clinical and radiological results of patients who were operated with the limited medial approach technique and to share the complication rates and success level of the technique with the literature. Material and Methods: 83 patients who were operated with limited medial approach technique in Van Yüzüncü Yıl University Orthopedics and Traumatology Clinic between 2015-2020 were reviewed retrospectively. 42 patients who did not come to the outpatient clinic controls and could not be followed up were excluded from the study. The study was continued with a total of 50 hips of 4 male and 37 female patients. The patient files and hospital automation system were scanned and the patient's anamnesis and physical examination data and radiological images were obtained. Gender, side, age of operation, follow-up period and existing risk factors were determined. Physical examination data were scanned in terms of limitation of joint movements, presence of pain and limping. The acetabular index angle was measured in the preoperative and final control pelvis radiographs of the patients. The degree and percentage of acetabular index improvement were calculated. Pelvic radiographs were evaluated for the presence of complications, especially residual dysplasia, avascular necrosis, and redislocation. In the light of findings and measurements, patients were staged radiologically according to Severin classification, AVN by Kalamchi MacEwen classification and clinically by Modified McKay classification. Results: A total of 50 hips of 41 patients, 46 hips of 37 female patients and 4 hips of 4 male patients who underwent limited medial approach surgery, were included in our study. The procedure was performed bilaterally simultaneously in 9 patients, all of whom were women. The operative age of the patients was between 4 and 12 months, and the mean operative age was 7.48 months. The shortest follow-up period was 9 months, the longest follow-up period was 70 months, and the mean follow-up period was calculated as 23.5 months. At least 1 risk factor was detected for 94% of 50 hips. The most common risk factors were breech presentation, swaddling, being the first child and having a positive family history, respectively. It was determined that the preoperative acetabular index angle values ​​ranged between 32 and 52 degrees and the mean value was 40.32 degrees. In the last control measurements of the patients, the acetabular index angle values ​​ranged from 18 to 34 degrees and the mean value was 24.68 degrees. The mean angular improvement in the acetabular index was 15.64 degrees, and the percentile improvement was calculated as 38.28% on average. A statistically significant difference was found between preoperative and final control acetabular index values ​​(p<0.01). No complications were observed in 44 hips (88%). AVN was detected in 5 hips (10%), and residual dysplasia in 3 hips (6%). No redislocation was observed in any patient. No patient had pain, limping, and limitation of joint motion, and all hips (100%) were evaluated as Group 1 (Very Good) according to the Modified McKay Classification. According to the Kalamchi MacEwen Classification, Group 1 AVN was detected in 3 hips (6%) and Group 2 AVN in 2 hips (4%). According to Severin's radiological criteria, 44 hips (88%) were staged as Group 1 (Very Good), 3 hips (6%) as Group 2 (Good) and 3 hips (6%) as Group 3 (Moderate). Conclusion: In conclusion, the limited medial approach technique is an effective treatment method that can be safely used in the treatment of DDH patients aged 4 to 12 months, due to the low complication rates and the success of clinical and radiological results. Early diagnosis and appropriate indication are essential for the success of the technique as all other treatment methods. In addition, appropriate patient follow-up is an important part of the success of the treatment, as complication rates and the need for secondary surgical intervention may increase in long-term follow-ups.trOrtopedi ve TravmatolojiKalçaKalça eklemiKalça çıkıklarıNekrozRetrospektif çalışmalarOrthopedics and TraumatologyHipHip jointHip dislocationNecrosisRetrospective studiesSpecialist Thesis