Alizade, AresTürkmenoğlu, Büşra Nur2026-04-022026-04-022025https://hdl.handle.net/123456789/30159https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/TezGoster?key=KOgdn9H3uVnWeb15j2W4h9-YdlNDJCYnIH-oTFS3jnkUF_lWj78qGc25LkDU764sTürkmenoğlu B. Investigation of the Potential Synergistic Effects of Probiotic and Thymoquinone in the Treatment of A Corticosterone-Induced Mouse Depression Model Van Yuzuncu Yil Unıversıty Department of Medical Pharmacology (Medical Program), Instıtute of Health Sciences, Pharmacology (Medicine Program), Master's Thesis, Van, 2025. Depression is a common mental disorder that develops as a result of the interaction of neurobiological, behavioral, and immunological mechanisms. Recent studies indicate that gut microbiota, inflammation, and neuroplasticity play significant roles in the pathophysiology of depression. In this study, the behavioral and biochemical effects of probiotic (VSL#3) and thymoquinone (TQ), administered alone or in combination with fluoxetine, a selective serotonin reuptake inhibitor with antidepressant properties, were investigated in a corticosterone-induced depression model in mice.A total of 64 Swiss albino male mice were divided into eight groups: control, depression, depression + fluoxetine, depression + probiotic, depression + thymoquinone, depression + probiotic + fluoxetine, depression + thymoquinone + fluoxetine, and depression + thymoquinone + fluoxetine + probiotic. The depression model was established by subcutaneous administration of corticosterone at a dose of 40 mg/kg for 21 days. Treatment protocols were determined in accordance with the literature. Behavioral evaluations were performed using the Forced Swimming Test (FST), Tail Suspension Test (TST), and Sucrose Preference Test (SPT). Biochemical analyses of TNF-α, IL-1β, IL-6, Total Antioxidant Status (TAS), Total Oxidant Status (TOS), and Caspase-3 levels were performed using the ELISA method. According to the results, immobility times significantly increased in the corticosterone-induced depression group (p<0.05). A significant reduction in immobility time was observed in all treatment groups receiving probiotic, thymoquinone, and fluoxetine (p<0.05). In the sucrose preference test, marked anhedonia was observed in the depression group, while improvement was detected in the treatment groups (p<0.05). ELISA analyses revealed significant differences in inflammatory and oxidative stress markers among the groups (p<0.05). These findings suggest that probiotic and thymoquinone, especially when administered in combination with fluoxetine, may exhibit protective and therapeutic effects on depression-related behaviors. This study supports the potential contribution of psychobiotics and herbal bioactive compounds to antidepressant therapies and provides valuable data for future pharmacological approaches.Türkmenoğlu B, Kortikosteron ile İndüklenen Fare Depresyon Modeli Tedavisinde, Probiyotik ve Timokinonun Potansiyel Sinerjik Etkilerinin Araştırılması, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Tıp Farmakoloji Anabilim Dalı (Tıp Programı), Yüksek Lisans Tezi, Van, 2025 Depresyon, nörobiyolojik, davranışsal ve immünolojik mekanizmaların etkileşimi sonucunda gelişen yaygın bir ruhsal bozukluktur. Güncel çalışmalar, bağırsak mikrobiyotası, inflamasyon ve nöroplastisite süreçlerinin depresyon fizyopatolojisinde önemli rol oynadığını göstermektedir. Bu doğrultuda yapılan çalışmada, kortikosteron ile depresyon modeli oluşturulan farelerde probiyotik (VSL#3) ve timokinonun (TQ) antidepresan etkilere sahip seçici serotonin geri alım inhibitörü olan fluoksetin ile birlikte veya ayrı uygulanmasının davranışsal, biyokimyasal düzeydeki etkileri araştırılmıştır. Çalışmada 64 adet Swiss albino erkek fare sekiz gruba ayrılmıştır: kontrol, depresyon, depresyon + fluoksetin, depresyon + probiyotik, depresyon + timokinon, depresyon + probiyotik + fluoksetin, depresyon + timokinon + fluoksetin ve depresyon + timokinon + fluoksetin + Probiyotik. Depresyon modeli 21 gün boyunca 40 mg/kg dozunda subkutan kortikosteron uygulanarak oluşturulmuştur. Tedavi protokolleri literatür doğrultusunda dozlandırılmıştır. Davranışsal değerlendirmeler Zorlu Yüzme Testi (FST), Kuyruktan Asma Testi (TST) ve Sükroz Tercih Testi (STT) ile yapılmıştır. Biyokimyasal değerlendirmede TNF-α, IL-6, IL-1β, TAS, TOS ve Caspase-3 düzeyleri ELISA yöntemiyle analiz edilmiştir. Bulgularımıza göre, kortikosteron uygulanan depresyon grubunda hareketsizlik süreleri anlamlı düzeyde artmıştır (p<0.05). Probiyotik, timokinon ve fluoksetin uygulanan tüm tedavi gruplarında hareketsizlik süresi anlamlı şekilde azalmıştır (p<0.05). Sükroz tercih testinde depresyon grubunda anhedoni belirgin olup tedavi gruplarında düzelme gözlenmiştir (p<0.05). ELISA analizlerinde ise inflamatuvar ve oksidatif stres belirteçleri gruplar arasında anlamlı farklılık göstermiştir (p<0.05). Sonuçlar, probiyotik ve timokinonun, özellikle fluoksetin ile birlikte uygulandığında, depresyon davranışları üzerinde koruyucu ve iyileştirici etki gösterebileceğini ortaya koymaktadır. Bu çalışma, psikobiyotiklerin ve bitkisel etken maddelerin antidepresan tedavilere potansiyel katkılarını desteklemekte ve gelecekteki farmakolojik yaklaşımlar için önemli veriler sunmaktadır.trEczacılık ve FarmakolojiFluoksetinPsikiyatriPsychiatryPharmacy and PharmacologyThymoquinoneFluoxetineProbiyotiklerKortizolDepressionTimokinonNutrition and DieteticsBeslenme ve DiyetetikDepresyonProbioticsMaster Thesis