Browsing by Author "Akgül, Nida"

Now showing 1 - 2 of 2

Azasitidin ve Venetoklaks Tedavisi ile Akut Myeloid Lösemi: Gerçek Yaşam Deneyimi
(2025) Doğan, Ali; Demir, Cengiz; Beyler, Özlem; Yilmaz, Hülya; Akgül, Nida
Amaç: Bu çalışma, yoğun kemoterapiye uygun olmayan yeni tanı almış akut myeloid lösemi (AML) hastalarında a zasitidin-venetoklaks (AZA-VEN) tedavisinin gerçek yaşam koşullarındaki etkinliğini, güvenilirliğini ve sağkalım sonuçlarını değerlendirmeyi amaçlamıştır. Gereç ve Yöntemler: İki merkezde 2022–2025 yılları arasında tedavi edilen 36 AML hastası retrospektif olarak analiz edildi. Veriler arasında demografik özellikler, tedavi döngüleri, doz ayarlamaları, yanıt oranları (tam remisyon, parsiyel remisyon, refrakter hastalık), hematolojik iyileşme, yan etkiler ve genel sağkalım yer aldı. Bulgular: Ortanca yaş 66 (dağılım: 27–98) idi ve hastaların %61,1’i tam remisyon (CR) sağladı. Ortanca genel sağkalım (OS) 22 ay idi (95% GA: 13,1–30,9); ≥3 kür alan hastalarda sağkalım anlamlı olarak daha uzundu (23,7 aya karşılık 6,4 ay; p=0,031) ve erken nötrofil iyileşmesi gösterenlerde (>1000 /μL, 7. gü n itibariyle: 29,4 aya karşılık 13,7 ay; p=0,009) de benzer şekilde anlamlı fark mevcuttu. Grade 3 toksisite görülen hastalarda (%33,3) sağkalım daha kötüydü (6,4 aya karşılık Grade 2 için 22 ay; p=0,006). İnvaziv fungal enfeksiyona rastlanmadı. Sonuç: AZA–VEN tedavisi, yoğun kemoterapiye uygun olmayan AML hastalarında etkili ve güvenli bir seçenek olup, sağkalım sonuçları büyük klinik ça lışmalarla karşılaştırılabilir düzeydedir ve bazı yönlerden onlarla uyum göstermektedir. B ulgularımız, özellikle üç veya daha fazla kür tedavi alabi len hastalarda sağkalımın anlamlı şekilde uzadığını göstermiştir; bu durum, yan etkiler uygun biçimde yönetildiğinde tedavi sürekliliğinin önemini vurgulamaktadır. Çalışmamızda invaziv fungal enfeksiyonların hiç görülmemesi, literatürde bildirilen değişken oranlarla karşılaştırıldığında dikkat çekicidir ve uyguladığımız profilaksi stratejisinin olumlu katkı sağlamış olabileceğini düşündürmektedir. Ayrıca, kadın hastalarda gözlenen sağkalım avantajı kayda değer olmakla birlikte, dikkatle yorumlanmalı, hipotez oluşturucu bir bulgu olarak kabul edilmeli ve daha büyük, iyi tasarlanmış çalışmalarda doğrulanmalıdır.
Factors Affecting Survival in Operated Squamous Cell Esophagus Cancer
(2020) Akgül, Nida; Sakin, Abdullah
Amaç: Skuamöz Hücreli Özofagus Kanseri (SHÖK) gastrointestinal sistem malignitelerinden nispeten nadir görülen son derece ölümcül bir malignitedir. Bu çalışmada opere olmuş SHÖK hastalarında sağkalımı etkileyen faktörlerin incelenmesi amaçlandı. Materyal ve Metod: Çalışmaya 2004-2019 yılları arasında Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Dursun Odabaşı Tıp Merkezinde SHÖK nedeni ile takipli hastalar olarak alındı. Çalışmaya SHÖK nedeni ile opere olmuş 18 yaş ve üzerinde olan, metastatik evrede olmayan hastalar alındı. Bulgular: Çalışmaya 38 (%34.5) erkek ve 72 (%65.5) kadın olmak üzere 110 hasta alındı. Hastaların ortanca yaşı 54 (26-77) idi. Başlangıçta 39 (%35.5) hasta klinik lenf nodu pozitif, 71 (%64.5) hasta negatifti. 35 (%31.8) hastaya Neoadjuvan kemoradyoterapi (NAKRT) sonrası cerrahi, 75 (%68.2) hastaya NAKRTsiz direk cerrahi uygulanmıştı. NAKRT sonrası cerrahi yapılanlarda 5 yıllık genel sağkalım (GSK) %84.4 iken direk cerrahi uygulananlarda % 59.2 idi. NAKRT sonrası cerrahi uygulananlarda Ortanca genel sağkalım (GSK) istatistiksel olarak anlamlı uzundu (log rank p=0.003). NAKRT sonrası cerrahi uygulananlarda tümör yanıtına göre sağkalım istatistiksel olarak anlamlı farklı idi (log rank p=0.040). GSK için yapılan tek değişkenli analizde tanı anında obstrüksiyon varlığı (p=0.007), ECOG performans skorunun artması (p=0.001), Lenf nodu pozitifliği (p=0.018), ileri Patolojik evre (p=0.001) ve adjuvan tedavi verilmesi (p=0.036) sağkalımı olumsuz etkilerken, NAKRT verilmesi (p=0.003) sağkalımı olumlu etkiliyordu. Çok değişkenli analizde ileri Patolojik evre (p=0.002) sağkalımı olumsuz etkilerken, NAKRT verilmesi (p=0.031) sağkalımı olumlu etkiliyordu. Tartışma: Çalışmamızda Opere SHÖK de patolojik evre arttıkça sağkalım anlamlı olarak kısalıyordu. Ancak NAKRT verilmesi sağkalımı anlamlı olarak uzatıyordu. Çalışmamızda NAKRT ile tedavi edilen hastalarda patolojik yanıt arttıkça sağkalım anlamlı olarak uzuyordu. Sonuç: Bu bulgular eşliğinde özellikle lokal ileri SHÖKde Cerrahi öncesi NAKRT verilmesi gerektiği kanaatindeyiz. Ayrıca NAKRT yanıtının sağkalım için iyi bir parametre olarak kullanılabileceği kanaatindeyiz. Bu sonuçlarımızın profspektif klinik çalışmalar ile desteklenmesi gerekmektedir.