Browsing by Author "Korkut, Tahsin"

Now showing 1 - 11 of 11

Tao-klarceti Bölgesi Hristiyan Dini Mimarisi Plastik Bezemelerinde Orans Duruş Geleneği
(2019) Korkut, Tahsin
Artvin ve Erzurum merkezli tarihi Tao-Klarceti bölgesi, 8. yy. dan14.yy. a kadar Gürcü Bagratlı (Bagrationi) Krallığı’nın yönetimmerkezi olmuştur. Bölgede 4. yy. dan itibaren yayılmaya başlayanHristiyanlıkla beraber halk, pagan inançları terk edip bu yeni dinikabullenmeye başlamıştır. 7-8. yy. den itibaren bölge dinimimarisi, Hristiyanlık temelinde manastırlar ve kiliseler olarakşekillenmeye başlamıştır. Tamara döneminde (12.yy. sonu-13. yy.başları) krallık her anlamda altın çağını yaşamış; bölgedeki bu dinimimari yapılara yenileri eklenmiş ve onarım gerektiren yapılardarestore edilmiştir. Bagratlılar, Hristiyan gelenekleri konusunda,sınır komşuları olan ve dönemin güçlü devletlerinden DoğuRoma’dan (Bizans) beslenmişlerdir. Hıristiyan sanatındaikonografik anlamı olan Orans Duruş gibi birçok gelenek, Tao- Klarceti mimarisinde de anlam bulmuştur. Dönemin güçlü sanatsalifadesini yansıtan ender manastır kiliselerinden biri olan ÖşkiManastır Kilisesi’nde, Orans Duruşlu birçok sahne tespitedilmiştir. Başta melek figürleri olmak üzere, aziz ve azizeler ilekral tasvirlerinin orans duruş pozisyonunda sahnelendiğigörülmektedir. Bu çalışmada, Tao-Klarceti Bölgesi taşbezemelerinde karşımıza çıkan söz konusu bu orans duruştasvirleri incelenmeye çalışılmıştır.
The Architecture of Christian Religion in Bariştepe Village of Midyat County Mardin Province
(2021) Demir, Aslıhan; Korkut, Tahsin
Tarihin en erken çağlarından itibaren verimli topraklarıyla yerleşime imkân sağlayan Mezopotamya Bölgesi, önemli uygarlıklara ev sahipliği yapmıştır. Mardin, Mezopotamya sınırları içinde yer alan önemli bir kültür kentidir. Mardin, Midyat merkez olmak üzere Midyat ve Mardin ilçelerinin bazılarını da içine alan bölgeye Turabdin Bölgesi denilmektedir. Birçok farklı etnik topluluğu bünyesinde barındıran Turabdin; farklı din ve inançların bir arada yaşadığı, çok renkli ve zengin bir kültüre sahiptir. Hristiyanlık, II. yüzyıldan itibaren bu bölgede yayılmaya başlamıştır. Bölgede monastizmin en canlı olduğu dönemler IV. ve VII. yüzyıllar arasındadır. Turabdin Bölgesi, bu dönemlerde adeta manastırlar coğrafyası olmuştur. Süryanilerde dinin ana merkezi olan manastırlar, birer eğitim kurumu ve sosyal dayanışmanın yaşandığı merkezler olması açısından da çok önemlidir. Çalışma konusu olan Barıştepe (Selhe) Köyü'nde bulunan Hristiyan dini mimarisi, fotoğraf, drone çekimleri ve plan çizimleri yapılarak Sanat Tarihi disiplini içinde; dönem, tipoloji, üslup özelliği açısından bilimsel olarak bir bütün içerisinde incelenip değerlendirilecektir.
Stone Ornamentation Samples in Monastrial Churches in İşhan and Cevizli (Tbeti) in Artvin
(2010) Korkut, Tahsin; Aytekin, Osman
Doğu Karadeniz Bölgesi'nde yer alan Artvin ve çevresinde VII-XIV. yy.'lar arasında Bagratlı Sülalesi etkinlik göstermiştir.Çoruh vadisini kapsayan Klarceti bölgesinde, Bagratlı dönemine tarihlenen birçok manastır ve kilise yapısının mevcut olduğu bilinmektedir. Bu manastırların şekillenmesinde Rahip Grigor Kandza'nın (759-861) önemli bir rolü olduğu ve kendi döneminde beş, öğrencileri tarafından ise yedi olmak üzere toplam 12 manastırın Çoruh vadisinde inşa edildiği tarihi kaynaklarda geçmektedir. Ancak, özellikle Artvin'de günümüze gelebilen birçok manastır kilisesindeki tezyinata, ya az yer verilmiş ya da hemen hemen hiç yer verilmemiştir.Bu noktada, ?Artvin'deki İşhan ve Cevizli (Tbeti) Manastır Kiliselerindeki Taş Süsleme Örnekleri? adlı tezimizin amacı; Bagratlı Dönemi mimarisini en iyi şekilde ifade eden Cevizli (Tbeti) ve İşhan Manastır Kilisesi'nin taş süsleme dokusunu inceleyerek, Bagratlı Dönemi taş süsleme sanatını açıklamaya çalışmaktır.Yapılan çalışma neticesinde araştırma konumuzu oluşturan yapılarda görülen geometrik süslemelerden, ince şeritlerin birbirine örülmesi veya kesişmesiyle meydana gelen geometrik geçmeler ile ince şeritlerin dikey, yatay ve çapraz yönlerde uzayıp birbirine düğümlenmesi ve kesişmesinden oluşan geometrik örgüler yoğun bir biçimde kullanıldığı görülmüştür. Geçmeler; kesişen şeritlerin sayılarına göre iki, üç ve daha fazla şeritli geçmeler olarak izlenmektedir.Tez konumuzu oluşturan söz konusu yapıların süsleme anlayışının, özgün bir üslupta ve komşu sanat çevrelerini de etkiler nitelikte olduğu kanaatine bir kez daha varılmıştır.
Anadolu Gürcü Dini Mimarisinde Cephe Düzenleme Teknikleri (OŞKI Manastır Kilisesi Örneği)
(2019) Korkut, Tahsin
Tarihi kaynaklara göre “Tao-Klarceti” olarak bilinen ve genel olarak; Artvin, Erzurum, Ardahan ve Kars illerini kapsayan bölgede, başta Doğu Roma İmparatorluğu (Bizans) olmak üzere, İran (Pers-Sasani) ve daha sonra da Gürcü Bagratlı Hanedanlığı’nın (8-14. yy.) hâkimiyet kurduğu ve bunu mimari ve sanat alanında da görünür kıldıkları gözlenmektedir. Hıristiyanlığın bölgeye yayılmasından sonra, bölgede kültürel doku belirginleşmiş ve Bagratlılar döneminde Tao-Klarceti’de inşa edilen anıtsal yapılar, günümüze önemli bir kültürel miras olarak kalmıştır. Bagratlı dönemine tarihlenen birçok manastır ve kilise yapısının mevcut olduğu çeşitli araştırma ve yayınlarla bilinse de; bu yapılarda dikkat çeken ve özgün bir üslupla öne çıkan taş süslemelerin teknikleri ve uygulama yöntemleri konusunda sınırlı çalışmaların olduğu görülmektedir. Bu makalemizde, Tao-Klarceti’de bulunup Bagratlı dönemine tarihlenen ve günümüze kadar sağlam gelebilmiş önemli yapılardan biri olan Öşki Manastır Kilisesi örneğinde dönemin taş bezeme teknikleri ve uygulama yöntemleri konusu incelenmiştir. Kilisenin çeşitli cephelerinde yer alan ve yapım tekniği olarak farklılık gösteren taş süsleme örnekleri incelenmiş ve bu örneklerden yola çıkarak yapıda kullanılan bezemeler sınıflandırılmaya çalışılmıştır. Oşki Kilisesi’nin süsleme programında kullanılan taş bezemeler; biçim, teknik ve uygulanış yerleri açısından Tao-Klarceti Bölgesi’ndeki Orta Çağ Gürcü dini mimarisi taş bezeme geleneğinin en yoğun ve zengin örneklerinden oluşmaktadır. Manastır, kilisesinin boyutları, plan tipi, cephe ve kasnak düzenlemesi ile mimari bezemeleri açısından Anadolu Orta Çağ Hristiyan sanatında ön plana çıkmaktadır.
Turabdin Bölgesi İnziva Sütunları (Estuno) (Mor Yakup Manastırı İnziva Sütunu Örneği)
(2023) Korkut, Tahsin
Hıristiyanlığın doğuşundan hemen sonraki erken dönemlerden itibaren gelişim gösterdiği tarihi coğrafyalardan biri de günümüz Mardin İli ve civarını kapsayan Turabdin Bölgesidir. Bu yörede yaşayan kadim Süryani cemaati, henüz Hıristiyanlık Roma İmparatorluğu tarafından resmi din olarak ilan edilmeden bu inancı benimsemeye başladığı için inanç temelli mimari yapılaşma da IV. yüzyıldan sonra kendini göstermeye başlamıştır. Hıristiyanlık inancının ilk dönemlerinde; ibadet, dua, arınma ve inzivaya çekilme şeklinde görüldüğünden ruhaniler, bu amacı gerçekleştirmek için Süryanilerde olduğu gibi toplumdan ve yerleşim yerlerinden uzak mekanları tercih etmişlerdir. Hıristiyanlık tarihinde, ulaşılması zor yerler ve dağlık alanlarda kurulan ve kendini dine adayan insanların bir arada bulunduğu manastır yapılarına bağlı olarak gelişen ve çileci akımlara hizmet eden çeşitli inziva sütunları inşa edilmiştir. Kendisini inandığı din ve Tanrı için dünya ile bağını koparmaya çalışarak yalnız kalmak ve böylece huzura kavuşmaya çalışan iman sahipleri, bedensel isteklerine ve egolarına şiddetle karşı çıkarak bu inziva sütunlarında olağanüstü bir yaşam sergilemeye başlamışlardır. Bu makalede, Kültür ve Turizm Bakanlığı izinleriyle Turabdin bölgesinde sürdürdüğümüz arkeolojik yüzey araştırmaları neticesinde tespit etmiş olduğumuz, Mardin İli, Midyat İlçesi, Bethkustan Mahallesine bağlı Karagöl (Derkube) Mezrası’nda bulunan Mor Ya’kup Manastırının avlusundaki inziva sutünu hakkında bilgiler içermektedir. Bu bağlamda, öncelikle tarihte inziva anlayışı, Hıristiyanlık tarihinde inziva sütunu geleneğinin başlaması ve komşu sanat çevresine yansımaları dikkate alınarak inziva sütunlarında bir karşılaştırma yapılmış ve genel bir değerlendirme ile makale sonlandırılmıştır.
Tur Abidin Bölgesi'nde Beth Sluto/slutho (Yazlık Kilise/duaevi) Geleneği
(2020) Korkut, Tahsin; Elyiğit, Ufuk
S ryan൴ler açÕsÕndan kutsal sayÕlan Tur Abd൴nB|lges൴, M൴dyat merkez alÕndÕ÷Õnda kuzeydeHasankeyf, kuzeydo÷uda S൴൴rt, do÷uda C൴zre,güneyde Nusayb൴n, batÕda Mard൴n vekuzeybatÕda Savur ølçes൴ ൴le çevr൴l൴ b൴r co÷ra¿bölge olarak ele tanÕmlanab൴l൴r. Tur Abd൴nBölges൴, Süryan൴ d൴n൴ m൴mar൴s൴ne a൴t b൴rçokyapÕyÕ bünyes൴nde barÕndÕrmaktadÕr.Hr൴st൴yanlÕ÷Õn erken d|nemler൴ne a൴t bu yapÕlar,manastÕrlar ve buna ba÷lÕ olarak gel൴úen yapÕlar൴le k൴l൴selerden meydana gelmekted൴r. Tur Abd൴nB|lges൴, ønz൴va gelene÷൴ ve buna ba÷lÕ olarakgel൴úen b൴rçok manastÕr yapÕlanmasÕna da evsah൴pl൴÷൴ yapmaktadÕr. Çeú൴tl൴ amaçlar ൴ç൴nkullanÕlmak üzere ൴núa ed൴lm൴ú bu yapÕlar,b|lgen൴n ൴nanç ve k lt r de÷erler൴n൴n gel൴ú൴m൴neb y k b൴r katkÕ sa÷lamÕútÕr. Yaúanan b t n bugel൴úmeler net൴ces൴nde; b|lgen൴n sah൴p oldu÷uco÷ra¿ konum ve d൴n൴ r൴tüeller ൴le k൴l൴segelenekler൴, farklÕ ൴úlevlere sah൴p b൴rtakÕmyapÕlarÕn zaman ൴çer൴s൴nde úek൴llenmes൴neolanak sa÷lamÕútÕr. Süryan൴ k൴l൴se gelene÷൴kapsamÕnda úek൴llenm൴ú olan ve beth slutho(YazlÕk K൴l൴se/Dua Ev൴/YazlÕk Aps൴s) olarakadlandÕrÕlan yapÕlar araútÕrma konumuzu teúk൴letmekted൴r. Bu yapÕlar, bulunduklarÕ k൴l൴selereb൴t൴ú൴k ya da ayrÕ úek൴lde, genelde yazmevs൴m൴nde k൴l൴se cemaat൴n൴n ൴badet൴n൴gerçekleút൴rmes൴ ൴ç൴n ൴núa ed൴lm൴úlerd൴r. Bethslutho kavramÕnÕn daha detaylÕ b൴r úek൴lde elealÕnab൴lmes൴ amacÕyla g n m ze kadar sa÷lamgeleb൴lm൴ú olan ve M൴dyat'Õn Ba÷larbaúÕ (Arnas)Köyü'nde yer alan Mor Kuryakos K൴l൴ses൴|zel൴nde genel b൴r de÷erlend൴rme yapÕlacaktÕr.
Mardin Müzesi’nin Çağdaş Müzecilik Anlayışı Açısından Değerlendirilmesi
(2021) Gülcan, Özbek; Korkut, Tahsin
Şehirler, tarihi ve kültürel geçmişleri ile çeşitliliği olan, dinamik yapıya sahip, değişime açık, yeni boyutlarıyla üretme ve keşfetme olanağına sahiptir. Bu şehirlerden biri olan Mardin, Mezopotamya Bölgesi’nin kuzeyinde önemli kültürlerin ve dinlerin kesiştiği bir coğrafyada, tarihte Tur Abdin olarak adlandırılan bölgenin batısında, Yukarı Dicle havzasını el-Cezire ovasına bağlayan en elverişli geçit yerinde İran, Azerbaycan ve Anadolu’dan gelip Suriye, el-Cezire ve Irak’a giden kadim yollara hâkim konumda yer almaktadır. Yörede Erken dönemlerden itibaren başlayan Pagan dini daha sonra ise, Hristiyanlık ve İslamiyet’in benimsendiği, bu dinlere özgü birçok mimari eser şekillenmiş ve birer sanatsal, kültürel kimliğe dönüşmüştür. Mardin Müzesi, bünyesinde bulundurduğu bu kadim kültürlere ait birçok taşınır kültür varlığını bünyesinde barındırmaktadır. Dönemin Süryani Katolik Patrikhanesi olan yapı, daha sonra müze olarak kullanılmaya başlanmıştır. Makalemizde bu denli zengin ve önemli bir geçmişe sahip olan Mardin Müzesi hakkında bilgi verilerek, müze bünyesinde gerçekleştirilen çağdaş müzecilik uygulamalarından örnekler verilecektir.
Mardin-Midyat Yemişli (Enhil) village syriac religious architecture
(2024) Uygun, Leyla; Korkut, Tahsin
Mimari doku; bir topluluğun kendi dönemi içerisinde yaşam standartlarını, ekonomik yapısını, refah düzeyini ve kültürel yapısını yansıtan önemli etkenlerden bir tanesidir. Zengin bir mimari dokuya sahip olan Tur Abdin bölgesi, özellikle çok kültürlülüğüyle ön plana çıkan Mardin ilinde hissedilmektedir. Müslümanların ve Hıristiyanların yoğun şekilde bir arada yaşadığı Mardin ilinde, farklı dinleri temsil eden dini yapılar mevcuttur. Kentin ilçe ve köylerinde birçok Hıristiyan mimari yapı ile karşılaşılmıştır. Çalışmamızın ana temasını Mardin ilinin, Midyat ilçesine bağlı Yemişli/Enhil köyündeki Süryani dini mimarisi oluşturmaktadır. Bu köyde yer alan bazı dini yapılar hakkında daha evvel farklı araştırmacılar tarafından belirli konularda çalışmalar yapıldığı tespit edilmiştir. Yapılan bu çalışmalar neticesinde her bir yapı farklı özellikleri ile ele alınarak değerlendirilmiştir. Bu doğrultuda ayrı ayrı araştırmalara dahil edilen yapıların tamamı plan, mimari özellikleri, bezeme kompozisyonları, kullanılan malzeme ve uygulanan teknikler ile ele alınarak bütüncül bir yaklaşım sergilenmiştir. Böylece çalışmamıza konu olan Yemişli/Enhil köyünde yer alan dini yapılarda geçmişten günümüze ne gibi değişikliklerin yapıldığı, hangi işlevlerde kullanıldığı yönünde kapsamlı bilgilere yer verilerek nihayetlendirilmiştir. Güneydoğu Anadolu coğrafyasını kapsayan Tur Abdin bölgesinde inşa edilen kiliseler, mimari formları açısından detaylı bir şekilde incelenmiştir. Bölgenin tarihsel ve kültürel zenginliği bağlamında, bu dini yapılar, hem yerel inşa teknikleri hem de dönemin Hıristiyan mimarisinden etkilenme biçimleriyle değerlendirilmiştir. Çalışmamızda, özellikle Yemişli köyünde yer alan dini yapılar üzerinde yoğunlaşılmış ve bu yapıların mimari özellikleri, Tur Abdin bölgesindeki diğer kiliselerle karşılaştırılmıştır. Araştırma sürecinde, bölgedeki yapıların farklı plan tipleri, kullanılan malzeme çeşitliliği ve süsleme öğeleri gibi unsurlar üzerinde durulmuş; yapılar arasındaki benzerlikler ve farklılıklar ayrıntılı bir şekilde analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular, bu kiliselerin yalnızca dini birer yapı olmanın ötesinde, bölgenin mimari birikimini yansıtan önemli eserler olduğunu ortaya koymaktadır. Bu değerlendirmeler sonucunda, Yemişli (Enhil) köyünde bulunan dini yapıların, Süryani dini mimarisinin bir uzantısı olarak, yerel ihtiyaçlara göre şekillendiği ve Hıristiyan mimarisiyle olan etkileşim sonucunda özgün bir kimlik kazandığı tespit edilmiştir. Böylelikle, Süryani mimarisinin bölgesel özellikleriyle Hıristiyan mimarisine önemli katkılarda bulunduğu bir kez daha anlaşılmıştır. Bu doğrultuda, Yemişli (Enhil) köyünde inşa edilen dini yapıların tamamını kapsayan bir lisansüstü çalışmanın bugüne dek yapılmamış olması, sanat tarihi disiplini çerçevesinde bilimsel metotlarla gerçekleştirdiğimiz bu araştırmayı daha da önemli hale getirmektedir. Çalışmamız, bölgedeki mimari mirası bütüncül bir yaklaşımla ele alarak, Yemişli (Enhil) köyündeki Süryani dini mimarisinin önemine ışık tutmayı hedeflemektedir.
Religious Architecture of the Russians in Erzurum and Kars
(2019) Akkurt, Muazez; Korkut, Tahsin
Toplumlar arası iletişimde, sanat ve kültür alanındaki etkileşimler son derece olağandır. Kültür tarihi araştırmalarındaki yoğunluk arttıkça, coğrafi konumları farklı doğu ile batının ayrı kültürlerle kendilerini ifade ettikleri bilinmekle birlikte; her iki toplumun bir sentez içerisinde birbirlerini etkilemiş olmaları da kabul görmektedir. Rus tarihinde modernleşme çabalarının öncüsü olan I. Petro zamanında, yüzyıllara dayalı geleneği ve dinsel havası olan Moskova'nın yerine; 1703 yılında, Baltık Denizi kıyısında yeni bir şehir kurarak orayı başkent yapma arzusu ile 'Petersburg' adında, tamamen Avrupai bir kent kurulmaya başlanmıştır. Bu kentin planlanması baştan sona İngiltere, Fransa, Hollanda ve İtalya'dan getirilen yabancı mimar ve mühendislerce gerçekleştirilmiştir. Tezimizde Anadolu'da ilk imar gören şehirlerimizden Kars ve Erzurum'un 1878 Rus işgali ile benzer bir süreci yaşadığını görmekteyiz. Rusya'da egemen olan batılılaşma ve modernleşme anlayışının bir uzantısı olarak burada kurulan yeni şehirler, geçmiş Rus şehirlerini andıran eski Osmanlı şehrinin üzerine kurulmamıştır. Esas Rus topraklarından uzakta bir koloni şeklindeki bu bölge, yeni anlayışa uygun olarak Avrupai tarzda ızgara planına sahip olarak kurulmaya çalışılmış ve bu amaçla yine yabancı mimarlardan faydalanılmıştır. Rusların Anadolu'ya getirdiği Baltık Mimarisi birçok medeniyetin sentezi olarak harmanlanmıştır. Genel olarak değerlendirildiğinde; Rus dönemi yapılarının cephe biçimlendirmelerinde, zengin duran görselliğe önem verilerek plasterler, kornişler, bordürlerle bezeli, kütlesel hareketlenmelere pek fazla yer verilmediği; cepheye hareket kazandırmak ve monotonluğu bozmak için belirli bir düzene göre yerleştirilen cephe elemanlarının kullanıldığı ve yoğun taş işçiliği ile de bu durumun desteklendiği dikkat çekmektedir. Bunların yanı sıra; Baltık mimarisi yapılarında görülen duvarlarda yapı malzemesi olarak çoğunlukla andezit ve bazalt taşı kullanılmış olması, kalın duvarlı, dikdörtgen planda, genellikle tek veya iki katlı inşa edilen yapılar olması, giriş hollerinin ve bu hole açılan odaların ve camekanlı bölümlerinin olması gibi özellikler Kars ve Erzurum'da bulunan Rus dönemi yapılarında da öne çıkan detaylardandır.
Palmette Motıfs in the Chrıstıan Relıgıous Archıtecture of the Tao-Klarceti Regıon
(E.u. Printing and Publishing House, 2023) Elyigit, Ufuk; Korkut, Tahsin
It is observed that the Georgian Bagrationi dynasty was dominant in the region, which is located in the North East Anatolian Region. It is known as the "Tao-Klarceti" according to historical sources and it the provinces of Artvin, partly Erzurum, and Ardahan between the 8th and 14th centuries. The Christian belief, that started to spread in the region from the 4th century, was also reflected in the religious architecture. In addition to the plan features of the buildings, there were also various changes in the concept of decoration. Herbal compositions attract attention in the decoration program of Tao-Klarceti architecture, in which geometric and herbal motifs were also used except for the scenes in which religious issues were discussed. This tradition continued throughout the Middle Ages, starting with the Opiza (Bagcilar) and Dolishana (Bathroom) Monastery churches, which are among the oldest Christian monuments in the region. Herbal decoration compositions consisting of numerous palmette and rumi motifs come to the forefront on the facades of monastery churches. When these motifs within the structures are compared with the neighboring art environment, the presence of interaction elements are also remarkable. In this article, it was attempted to focus on the examples of palmette motifs found in the structures of the Georgian Christian religious architecture in the provinces of Artvin and Erzurum, that have survived to the present day. The aim of the study was to examine the form features of the palmette motif observed in Georgian religious architecture and to provide information about its use in buildings. Furthermore, it can also be expressed as addressing the similar and different aspects of it with neighboring art environments. In the introduction section of the study, in order to make a general evaluation to define the palmette motif, the term meaning of the motif is emphasized and various form features that it has gained over time are mentioned. Explanations are given about the usage patterns of palmette motifs observed in the structures examined within the scope of the study, and their current situation in the structures. Comparisons were made through similar and different examples observed in neighboring art environments and attention was drawn to the interaction elements of the motifs. These activities have shaped the method of the study. The palmette motif, which is used especially in the structures of the Georgian religious architecture, was arranged in different ways depending on its location. The palmettes used in the decoration program generally end with the apex of leaves placed symmetrically around a stem on the axis. It can be said that rumi motifs are a determining factor in defining the form feature of palmettes. As a result of the studies, it was observed that the palmette motif was used in different forms, in different cultures and its reflections on architecture varied.
Ornament in Syriac Religious Architecture of Midyat
(2019) Gül, Elif; Korkut, Tahsin; Kalender, Nükhet Eltut
En eski inançların, büyük dinlerin ve kültürlerin buluşup kaynaştığı Tur Abdin Bölgesi; Kadim halklardan biri olan Süryanilerin dini inançlarına, mimarilerine ve kültürlerine ev sahipliği yapmaktadır. Araştırmamıza konu olan manastır ve kiliseler, Tur Abdin Bölgesi'nde yer alan Midyat merkez ve köylerindeki Süryani dini mimarisinin önemli yapılarını içermektedir. Midyat'taki yapılar, Erken Hristiyan mimarisi örnekleri olmalarının yanı sıra çeşitli kültürel miraslarla beslenmiş özel bir mimari yapılanmanın ürünleri olarak değerlendirilmektedir. Bölgedeki anıtsal mimarlık örnekleri bugüne kadar belli başlı konularda incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Ancak, Midyat, Süryani dini mimarisinin incelendiği bilimsel çalışmalarda süslemeye yeterince yer verilmediği, yazılan kaynakların daha çok bölgedeki mimari eserlerin yapısını ele aldığı görülmektedir. Bu bağlamda 'Midyat Süryani Dini Mimarisinde Süsleme' adlı tezimizin amacı; Süryani dini mimarisinde süslemeyi en iyi şekilde ifade eden yirmi iki adet manastır ve kilise örneğinin süsleme dokuları tek tek incelenerek, dönemin Süryani süsleme sanatı açıklanmaya çalışılmaktadır. Yapılan çalışma neticesinde, araştırma konumuzu oluşturan yapılarda yoğun bir şekilde geometrik motif ve kompozisyonlar (basit geometrik bezemeler, geometrik geçmeler, düğümler), bitkisel motif ve kompozisyonlar (yoğunlukla palmet motifi, asma yaprakları), figürlü bezemeler (kuş motifleri, ikonalar), yazılı bezemeler ve haç motifleri görülmektedir. Söz konusu yapıların süsleme anlayışının, özgün bir üslupta ve mahalli etkiler taşıdığı, komşu sanat çevrelerini de etkiler nitelikte olduğu sonucuna varılmaktadır.