Şükrî Council (text-review)

Abstract

Şükrî 19. yüzyılda yaşamış, şiirlerinde dini-tasavvufi konuları işleyen tarikat ehli bir şairdir. Şükrî Divanı'nın metni hazırlanırken Ankara Milli Kütüphane yazma eserler bölümünde 06 Mil Yz FB 275 kayıt numaralı, 20 varaktan oluşan ve talik kırması yazı tipiyle yazılan nüshadan yararlanılmıştır. Yapılan araştırmalar sonunda Divan'ın başka bir nüshası tespit edilememiştir. Şükrî, şiirlerinde muhtevayı şeklin önünde tutmuştur. Muhteva olarak şair Allah sevgisi, peygamber sevgisi, vahdet, ayrılık, kavuşma gibi konularını sıklıkla işlemiştir. İçeriği önemseyen şair, dini-tasavvufi konuların dışına çıkmamıştır. Tasavvuf terimlerinden vahdet ve kesret sözcüklerine şiirlerinde fazlaca yer veren Şükrî, sözcük tekrarlarına sıkça başvurmuştur. Şairin şiirlerinde rindane ve şuhane söyleyişler bulunmaz. Şiirleri daha çok hikemi ve sufiyanedir. Şükrî'nin şiirlerinde aruz kusurları oldukça fazladır. Şükrî, 19. yüzyılda Divân edebiyatının ihtişamını yitirdiği bir dönemde şiirlerini kaleme almış ve şiirlerinde şekil kurallarına çok sıkı bağlı kalmamıştır.

Şükrî is a religious poet who lived in the 19th century and studied religious-mystical issues in his poems. In the preparation of the text of the Şükrî Court, the copy of 06 Milli Yz FB 275 registration number, 20 leaves, written in talik crush font was used in the Ankara National Library manuscripts section. As a result of the researches, no other copies of the Court have been identified. The poet kept the content in front of the shape in his poems. As a content, the poet frequently dealt with the issues of love of Allah, love of the prophet, revelation, separation, reunification. The poet who cared about the content did not go beyond religious-mysticism. The poet, who used the terms Sufism and sacred in his poems, frequently used the word repetitions. The poet's poems do not say rindane and current room. His poems are mostly hikemi and sufiyan. The poetic flaws in the poet's poems are quite high. Şükrî wrote his poems at a time when Divân literature lost its magnificence and did not adhere to the rules of form in his poems.