Kürtçe Karikatürlerde İşbirliği İlkeleri, Gep Dergisi Örnek Olarak

Abstract

İnsan dilinde konuşma süreci sosyal bir etkinliktir, sosyal kişiler arasında gerçekleşir, günlük konuşmalarımızda, bu konuşmalarda iletişimin başarılı, açık ve etkili bir şekilde devam edebilmesi için konuşmacıların birbirleriyle işbirliği yapması gerekir. Pragmatiğin konuşmanın organizasyonu ve yorumlanmasında önemli bir rolü vardır, çünkü pragmatik konuşmayı bağlam içinde yorumlar. Bu ilişkinin gelişmesi ve gelişmesi için çeşitli kanun ve yönetmeliklere dayalı bir ilkeye ihtiyaç duyulduğundan müzakere için işbirliği ilkesi adı verilen pragmatiğin ilk ilkesi ortaya çıkmıştır. Bu amaçla konuşmacıların dört önemli ilkeye uymaları beklenir: nitelik ilkesi, üslup ilkesi, uygunluk ilkesi ve üslup ilkesi. Bu platformlar her ne kadar iletişim örnekleri oluştursa da her zaman doğrudan ve net bir şekilde bilgi gönderip almak için kullanılmamaktadır. Konuşmacının bakış açısından dolaylı mesajların ve kastedilen anlamların iletilmesi daha ilgi çekicidir. Dolayısıyla yukarıda saydığımız dört ana prensip reddedilmektedir. Bazen konuşmayı yapanlar bu ilkeleri bilerek yürütürler, bu sürece işbirliği ilkelerinin yürütülmesi de denir. Karikatür kullanımı, konuşmacıların gizli anlamları iletmek için metaforları nasıl kullandıklarının açık bir örneğidir. Bu amaçla espri ve karikatürlerde ilkelerin kullanımına ilişkin bir çalışma yapılması gerekli olduğundan bu önemli konu hakkında akademik bir çalışma hazırlamak istedik. Çünkü karikatürlerin çoğunda karikatürist, hükümeti veya toplumu ya da belli kişileri eleştirmek istemektedir. Komik bir resimle ve dolaylı olarak insanlara mesaj veren karikatürün dili gündelik dildir ancak çoğu zaman işbirliği ilkeleri kullanılır, çünkü karikatürist eleştiriyi doğrudan almak istemez, bu yüzden gönderir. verdiği mesaj, kelime sayısıyla veya kelimelerin üslubu ve üslubuyla ilgili yerleri gündeme getirir.

Pêvajoya axaftinê di zimanê mirovan de çalakiyeke civakî ye, di navbera kesên civakî de tê encam dayîn, di danûstendinên me yên rojane de tê xwestin ku bejdarên axaftinê bi hev re hevkariyê bikin da ku danûstendina xwe serkeftî, zelal û bandorker bidomînin, di evan danustandinan de asta piragmatîkê roleke sereke heye di rêkxistin û Ģirovekirina axaftinê de, çunkî piragmatîk axaftinê di nava derdurê de Ģirove dike. Ji bo pêĢkeftin û pêĢveçûna vê pêwendiyê pêdivî bi prensîbek li ser çend yasa û zagonan heye, ji ber vê yekê ji bo danustandinê yekem binemayê piragmatîkê bi navê prensîbên hevkariyê(The cooperative principle) derketine holê. Bo vê mebestê, tê çaverêkirin ku bejdarên axaftinê pêgîriyê bi çar pirensîbên girîng bikin, ew jî: pirensîba Çendî, pirensîba Çewayî, pirensîba Pêwendiyê, û pirensîba ġêwazê. Her çend ev pirensîb danûstendinên nimone çêdikin jî, lêbelê her gav ji bo Ģandin û wergirtina agahdariya rasterast û zelal nayên bikar anîn.; Bi nêrîna axaftvanan, ragihandina peyamên nerasterast û wateyên mebestdar balkêĢtire. Jiber vê çendê jî çar pirensîbên jorîn ên ku me amaje pê dayî têne red kirin. Carinan bejdarên axaftinê bi mebest evan pirensîban dibezînin, ji vê pêvajoyê jî re dibêjin bezandina pirensîbên hevkariyê, Bezandin yan ladana ji prensîba hevkariyê bi asta piragmatîkê ve girêdayî ye. Bikaranîna karîkaturê mînakek zelal e ku nîĢan dide ka çewa axêver pirensîban di bezînin da ku wateyên veĢartî derbibrin. Ji bo vê mebestê, lêkolînek li ser bezandina pirensîban di henek û karîkaturan de hewce ye, loma me xwest em lêkolîneke ekademîk derbarê evê mijara giring de amade bikîn, jiberku di pitirya wêneyên karîkaturî de karîkaturist di xwaze desthilatê an jî civakê an jî kesên diyar rexne bike, bi wêneyekê pêkenînê û awayeke nerasterast peyama gel jêra diĢîne, zimanê karîkaturê zimanê rojaneye, lê pitiriya caran pirensîbên hevkariyê têde tên bezandin, jiber ku karîkaturist naxwaze rasterast rexneyê bigire, loma ew bi rêya çendatiya gotinê an jî çewayî û Ģêwazê gotinê peyama xwe bo cihên pêwendîdar radigehîne.